Blij!

Ik vind het heerlijk om mijn hoofd vol met positieve gedachten te stoppen. 'Alles is goed in mijn wereld!' Dat is toch mooi? Affirmeren, ik word er helemaal rustig van.

Gisteren kenden Vin en ik elkaar alweer 4 jaar! 4 mooie, niet altijd makkelijke jaren, maar immer blij! Hebben we dit gevierd? Nee, want ik had geen tijd! ;) Ik wilde zo graag naar de dierentuin. Mijn oma zou daar zijn. Ik kon de gedachte niet verdragen dat zij zo dichtbij zou zijn en ik haar niet zou kunnen zien. Ik heb haar nl. echt gemist het laatste jaar omdat ik niet naar haar toe kon als ik dat wilde. Vanwege onze gammele lijven missen we hier en daar wat zeggenschap over ons leven. Tot op het laatste moment was het spannend voor me, maar... HET IS GELUKT!!! Koffieleuten met oma in de dierentuin! Als een kind zo blij waren we. Uiteraard veel dank aan de Zonnebloem en de wijkbus.

Donderdag was Anouk bij mij! Via FB kennen we elkaar al een poos, omdat we qua lichaam in het zelfde schuitje zitten, maar van een bezoekje was het nooit gekomen. In ons hoofd wel, niet in het echt. Als ik zeg dat ik haar dolgraag nog eens wil zien, zegt dit alles! :)

Weer een blog vol gezelligheid! En ik kan nog veel meer moois vertellen. Dat Vin en ik in Domburg waren, dat we natgeregend zijn in de eerste herfststorm van dit jaar, dat ik op hakken naar Restaurant B ben gelopen! Dat we zulke lekkere ontbijtjes hebben gegeten bij de Domburgsche Bier en Melksalon! 

Ik straal nog even verder! En dan is het dus helemaal niet erg dat de poes op je hoofdkussen pist (en dat ik daar ook in ging liggen) en met mijn lekkende kruik kon ik mooi de vlammen doven die uit het kersenpitje kwamen. Ook gaan we ons 4-zijn zeker nog vieren. Deden we dit vorig jaar door thuis sushi te eten, nu wil ik 'op restaurant!'
Alles is goed in mijn wereld! :)

Teamwork

'Hoe komt dat dan?', wordt mij regelmatig gevraagd, nu het wat beter met me gaat. Dit is zeker niet alleen aan rust, reinheid en regelmaat te danken. Ik heb een mooi pretpakket van hulpverleners samengesteld.

CelHerstelCentrum.
Eindelijk weer richting het oosten! Naar Enschede of all places! Again! Naar aanleiding van een artikel in Happinez ben ik hier van oktober 2007 tot 2010 ook geweest en ik ondervond destijds forse verbetering! Toch ben ik daar weer gestopt toen. Mede door de afstand, maar ook omdat er iets ontbrak, al wist ik niet goed wat. Mezelf, weet ik nu.
Eindelijk dus weer naar Rinno van het CelHerstelConcept! Wat vertrouwd om daar weer te zijn! Ook daar zijn de nodige dingen veranderd en doorontwikkeld. Tijdens mijn eerste consult is er een urinemeting van onder meer zware metalen gedaan, waarvan mijn uitslag niet eens zo slecht was, alsook een levend bloed analyse. Vooral naar dit laatste was ik zeer benieuwd. Want was er iets te zien van al die (lyme) bacteriën en intracellulaire infecties?
Jawel hoor, er was genoeg te zien. Waar mijn bloedcellen als mooie rondjes hadden moeten ronddartelen, waren het bij mij futloze, gefrommelde gedrochtjes. Te weinig, te langzaam en ook al niet de juiste vorm. In sommige cellen zag je de indringers zitten. Bacteriën doolden er rond alsof ze nooit anders hadden gedaan.
Remedie: ontgiften en het zuur-base evenwicht herstellen. In tegenstelling tot bij mijn vorige behandeling maakt het hier niet uit om welke bacteriën het precies gaat. (Wat scheelt dit veel geld aan onderzoeken!) Naast het ontzuren, zodat mijn 'beestjes' zich niet meer thuis voelen gaan we ook mijn immuunsysteem verbeteren, zodat mijn lijf zelf de boel weer op gaat ruimen. Deze behandeling is niet gericht tégen een klacht maar vóór mijn immuunsysteem (= isopathie). Hier een link naar mijn druppels; Sanum-therapie.

Dit alles op een heel erg slakkentempo, om maar niet mijn overprikkelde lijf teveel te belasten. Veel contact verloopt per mail omdat Enschede nu eenmaal niet naast de deur ligt.

Ook voedingsadviezen zijn een belangrijk onderdeel van deze behandeling, maar dat spreekt, voor mij, voor zich. En daar hoort dat biertje uit mijn vorige blogpost dus eigenlijk niet bij, denk ik.. ;)

Kinesioloog.
Onverwacht kwam Merel op mijn pad. In eerste instantie kwam zij aan huis voor poes Billy.
'In de kinesiologie wordt gebruikt gemaakt van spiertesten om uit te zoeken waar, waarom en wanneer de balans in het lichaam verstoord is geraakt en tegelijkertijd hoe die balans kan worden hersteld.'
Door Merel leer ik weer te voelen en dat ik daar ook daadwerkelijk op mag vertrouwen. 'Leven met hart en ziel!' Ik was mezelf kwijtgeraakt, was alleen nog gefixeerd op alle ellende die ziek zijn met zich mee brengt; nu heb ik zelf weer mijn touwtjes in handen!
Naast energetische en emotionele kan zij ook fysieke blokkades opsporen en opheffen.

Psycholoog.
En last but not least, heb ik mijn psycholoog. Mijn langst meereizende reisgenoot ever. Soms zien we elkaar regelmatig, soms ook maanden niet. Al mijn zorgen en diepste gedachten kan ik bij hem kwijt. And I love it!


Alledrie geven ze mij adviezen, steun en waar nodig een schop onder de kont! Mijn ultieme dreamteam! En ik geniet van deze reis!


www.celherstelcentrum.nl
www.movimento.nl

Babysteps

En zie; de zon breekt door!

Stiekem gaat het best wel goed met me! Gestaag zet ik stapjes voorwaarts. Wow, dat is ook de eerste keer in mijn blog-geschiedenis! (Oei, da's dus sinds 2011 of eigenlijk al sinds 14 juli (quatorze juillet) 2010, toen ik met mijn behandeling van toen begon).
Dat het wat beter gaat, houdt niet in dat jullie mij vaker zien. Nog steeds bel ik afspraken af, als ik ze al maak, ben ik echt niet al nóg een keer bij Olli geweest en ben ik ontzettend moe.
Zo intens en ontiegelijk moe, maar.... ik doe meer. Echt! Mijn stapjes zijn zo klein dat ze soms mij amper opvallen. Om ze de aandacht te geven, die ze absoluut verdienen, zijn hier mijn GROOTSE, kleine stapjes:

-Met stip op 1....... tromgeroffel...... ik heb gedanst! Heel 'Nobody's wife' van Anouk lang! :D
-Ik heb zélf mijn kaarten gepost! Helemaal met de auto! Autorijden verleer je dus niet. Thank God! Alleen zal ik volgende keer de auto wél op slot doen als ik weer thuis ben. Oeps!
-Vriendlief mag weer tegen me praten! (deze verdient ook zeker een stip!)
-Ik kan weer eens muziek luisteren!
-Ik herstel sneller en na een slechte dag(en) ga ik verder waar ik was gebleven en dus niet in de min!
-Ik heb niet meer 5 pauzes nodig om boven te komen.
-Er bevinden zich al minder krukjes in huis.
-Mijn joggingbroek is verbannen.
-Ik kan de poes eten geven. Lees: bukken.
-Mijn roze fiets is uit het vet gehaald!! Zie mijn blogpost van november 2011.

-En terwijl ik dit schrijf drink ik een biertje!

Ik vind het zo leuk!!

Home sweet home

Het is er weer eens ingewreven. Rust, reinheid en regelmaat zijn echt mijn allerbeste vrienden.

Enthousiast bood ik aan om op het konijn van Milan en Finn te passen, terwijl zij op de camping in Frankrijk zouden zijn. En passant kon ik dan mooi 3 weken vakantie vieren in Brabant. Barbecuen bij pa en ma, me in het zwembad werpen bij oom Bart en tante Coby en eindelijk weer eens bij oma langsgaan. Een mooie bijkomstigheid was dat hier thuis dan onze nieuwe keuken geplaatst kon worden, zonder al te veel overlast voor mij. 

Naïef! Wat ik thuis niet kan, kan ik ergens anders ook niet doen. Wat best logisch is overigens. Dus na een week op de bank te hebben doorgebracht, verrot door de hitte en alle verleiding, ben ik nu weer lekker thuis! Hangende pootjes? Welnee! Moe, dat wel. Maar tot mijn groot genoegen heb ik ontdekt dat een 'normaal' huis met tuin helemaal niet zoveel handiger is dan ons eigen huis op 2-hoog! Ook ben ik mooi verschoond gebleven van verbouwen in een hittegolf en mag ik nu onze nieuwe keuken soppen en inrichten, wat ik serieus leuk vind! :) 
En last but zekers not least, eigenlijk ben ik gewoon heel graag thuis bij man en kind. Euh... vriend en poes! 

Olli

I'll be back, Olli!

Al eerder te zien op mijn FB, vandaag ook hier: mijn foto van Olli! Omdat het kan!!!!! En dan heb ik het niet over een Olli kopen, maar over door Diergaarde Blijdorp lopen!

IK-WAS-IN-DE-DIERENTUIN! Weten jullie al dat dit mijn favo bezigheid is? Of eigenlijk was die 'is' een 'was' geworden, omdat het simpelweg niet meer kon.
Veel dieren zie ik er vaak niet eens, maar ik ben er zo graag. Ik kom er tot rust. Liefst bij de eendjes. :) Vaak neem ik mijn dagboek mee en schrijf ik alle sores van mij af. Ik geniet als ik vrolijk ben en laat er mijn tranen de vrije loop, als ik me verdrietig voel.
Maar vertier is er ook! Want niets leuker dan naar andere mensen kijken! Naar verhitte jonge ouders die wanhopig proberen hun krioelend kroost te beteugelen. Naar mensen die compleet op expeditie komen, incl. telelens, bergschoenen, poncho's en MacGyverkit. Maar mijn held is toch wel, ik zie hem regelmatig, de meneer in zijn satijnen (of misschien toch polyester, bij nader inzien) tijgeroverhemd!
Een mooie mengeling van rust en reuring dus voor mij.

En zondag was ik daar weer! My personal taxi (lees: vervoer-op-maat) zette mij voor de 'deur' af. En, voor de kenners, vanaf de oude ingang ben ik naar het terras bij de grote vijver gelopen, via de koffie en de taartjes in de Terraszaal. :)
I'm back in business! Ik heb gelopen. Onafhankelijk, vrouw van de wereld, ik!

Oja en dan heb ik nog niet eens Olli gekocht. Mijn kinderhand is al dolblij met deze foto! Misschien toch nóg maar een keertje gaan... 'Olli, I'll be back!'

Whereabouts

Het gaat goed met me! En ik ben blij! Eindelijk lukt het me om de ME de ME te laten en mezelf weer op de voorgrond te hebben. Jihoe! Ik zit heerlijk in mijn eigen cocon te genieten van mijn rust, reinheid en regelmaat. Weg met alle stress, pieken, dalen en onrust. En het lijkt te werken!

Zo'n 2 maanden geleden zette ik rigoreus een streep door alle afspraken in mijn agenda. Al waren dat er al niet veel, de opluchting was er niet minder om.
Eindelijk kies ik voor mezelf! Ik doe daadwerkelijk mijn oefeningen en zelfs meditaties. Ik heb een ritme! Iets waar ik zo naar verlangde. Het ritme van mijn eigen kleine wereldje.

En het lijkt dus te werken omdat ik eindelijk buiten ben geweest! Voor het eerst in een jaar heb ik gefietst vanmorgen! Wel 200 meter. Omdat het kan! En ja, dit was misschien niet zo slim (maar wél leuk!), dit kost me ook zeker een aantal dagen om bij te komen en waarschijnlijk kan ik pas over een maand weer een keer, maar nou èn? Ik heb alle tijd. De tijd is voor mij. Eerst moest ik op maandag al rekening houden met mijn afspraak van donderdag en dat ging wringen, want zo was er altijd wel iets wat mij belemmerde en was ik uiteindelijk alleen maar rekening aan het houden met anderen. Nu is de hele week van mij en I love it!

Voor de buitenwereld nog vrij onzichtbaar maar in mijn cocon gebeurt er van alles!

Groooeeeen!!!1!

Al een tijdje ben ik op zoek naar alternatieven. Alternatieven voor deo, voor tandpasta, voor schoonmaakmiddelen. Wat niet weet, wat niet deert. Maar inmiddels weet ik het wèl! En het is niet fraai wat wij allemaal binnenkrijgen. Dan heb ik het nu niet over dingen die we eten, maar over alles wat we smeren, sprayen en inademen. De huid neemt net zo goed stoffen in zich op, dus al die chemische (regelmatig kankerverwekkende) rotzooi komt gewoon in ons lijf terecht!

If you can't eat it, don't put it on your skin. "Als je het niet kan eten, smeer het dan ook niet op je huid." Ok... badschuim? Nagellak? Remover?! Ai!

Jaren geleden heb ik mijn deospray al verruild voor een roller, omdat ik steeds heel hard weg moest rennen uit de badkamer als ik deo had opgespoten. Ook van schoonmaakmiddel ga ik hoesten en proesten en huilen en van tandpasta moet ik kokhalzen. Ja Sofie, ook ik ben zo'n teer poppetje geworden. So not me! Euhm.. wel dus. :(

Maar wat vond ik nu op internet? 333 (no kidding!) amazing toepassingen van kokosolie. Dolletjes! Ik kan niet wachten om aan de slag te gaan!

Hoe meer ik er over lees, hoe enthousiaster ik word! Het liefst zou ik gelijk alle 'troep' vervangen, en mijn eigen smeersels gaan brouwen. Nooit heb ik geweten of er i.i.g. niet heel bewust bij stil gestaan dat zelfs mijn shampoo, haargel en toiletreiniger biologisch kunnen.
Sterker nog, (dure) biologische produkten zijn vaak helemaal niet nodig. Kijk naar hoe men het vroeger deed. Toen was helemaal niets biologisch, omdat alles biologisch was! Revival van de groene zeep en soda dus. En wat is er nu leuker dan zelf handzeepjes in elkaar klussen?

De shea butter en bijenwas zijn besteld, nu is het wachten op de postbode. En natuurlijk gaan we op vakantie alvast met kokosolie smeren op de zonnige Veluwe! Ook staat er op het aanrecht een fles schoonmaakazijn die ik verder volgepropt heb met sinaasappelschillen. Eind deze week is mijn allesreiniger klaar voor gebruik. Ik ben benieuwd!

Dus.. a natural woman? Een beetje.. Bijna.. Onderweg!

In mijn schoenen

Fijn als iemand het soms even van je overneemt! :)

DOOR MIJN ZUS COLINDE:

Vraag ik Cindy waar haar nieuwe blog blijft, zegt ze: "Dat mag jij doen!" Ik?? Onderweg naar mijn schoonzus in België wordt er zomaar een blog in mijn schoenen geschoven. Uiteraard laat ik me niet kennen en zeg ik dat dat prima is, terwijl ik ondertussen denk: "Eerst lekker koffie met gebak eten en dan zien we wel!". Maar de koffie en taart gaan op en daar zit ik nu. Misschien heeft mijn pen inspiratie. "Zusje, wie heeft er eigenlijk bij jou inspiratie? Je pen, gelijk je pc of jijzelf?" Die vraag heb ik tot op heden toe nooit gesteld. Bij mij is het mijn pen!

Volgens mij moest dit gaan over moederdag. Feestdagen worden bij ons vaak op een ander tijdstip gevierd; zelf gekozen maar daarom niet minder leuk. Dus afgelopen zaterdag vierden wij moederdag.

Onderweg bij de Hema nog een heerlijke appeltaart gehaald. Ja, zelfs dat is anders geworden! Mijn hele leven verkochten mijn ouders of ik zelf taart en lekkere dingen, maar sinds onze ouders niet meer werken moet ik zelf gaan shoppen.

Voor moederdag hadden we een kleurenanalyse gegeven. Een aangepast programma want Debbie kwam aan huis. Zodat ik niet de rolstoel hoefde te duwen over de hobbelige bestrating (die is beslist niet rolstoelvriendelijk las ik pas in de krant) van de Grote Markt, ondertussen spaar ik dan ook nog mijn killerheels! want die klinkers.... Een mooie bijkomstigheid is dat ma, Cindy of ik eventueel zittend of horizontaal de kleurenanalyse kunnen volgen.

Het was super! Vol passie vertelde Debbie van www.metlievde.nl over de psychologie achter kleuren. Ze deed een kleurenanalyse bij mama en hierna werd mama heel mooi opgemaakt. Vervolgens zijn we dan zomaar 3 uur verder. Wat een inspirerende meid is Debbie met een echte passie; jaloersmakend vonden wij! Het was een heel leuke ochtend met veel stof om nog eens te overdenken.

Groetjes,
Colinde

.

Echt heel leuk!

Tussen die regelmatig op mijn blog voorbij komende 'gebakken peren' door, gebeuren er hier in het echie ook echt wel leuke dingen! Zo zit ik nu bijvoorbeeld prinsheerlijk bij mijn ouders op de bank. Ik zou bijna zeggen 'rond en gezond'. Weldoorvoed met een tartaar van verse haring zie ik uit naar mijn moederdagherkansing.

Vanmorgen werd ik wakker met het geluid van kletterende regen. Lekker vanuit mijn warme bed lag ik te luisteren naar de druppels die tegen mijn (openstaande) raam aantikten. Nergens zo fijn wakker worden als op het Brabantse platteland!

Morgen sluit vriendlief zich bij ons aan en kunnen wij 's avonds kiezen tussen asperges, klaargemaakt door mama of een Vlaamse witlofverrassing van papa. Lastig, lastig! ;)
Misschien kunnen we zondag wel ergens een koffietje doen op het terras. De zon gaat immers schijnen! Of eens genieten van de tuin! En dan hebben we maandag zomaar nóg een dag vrij! Toch fijn, al die feestdagen!

Voor een positief verhaal vind ik het vaak lastiger om woorden te vinden. Ik verval dan al snel in 'heerlijk', 'echt heel leuk' en 'wat is het fijn'. Hihi, klinkt eigenlijk best gezellig, maar dat vind ik dan weer niet blogwaardig! En ik ben natuurlijk ook drukker met andere dingetjes, als ik me goed voel.

Bij nare dingen is mijn behoefte om van me af te schrijven zo veel groter. Ook kan ik dan vaak alleen maar liggen en denken.. Het voelt dan echt als een noodzaak om mijn hart te kunnen luchten. Om met mijn kapmes door het oerwoud van twijfel en verdriet te rossen om zo weer mijn kracht en hoop te hervinden. Vandaar vaak ook mijn positieve blogpost-eindjes. Die zijn dus vooral om mezelf moed in te spreken!

Zo, nu maar eens kijken wat er vanavond weer gekookt is voor me! En dan op naar morgen met zussie en mama!
Fijn weekend! Enne.. Hoop dat het echt heel leuk wordt! :)

Gebakken peren

Billy vindt 'gebakken peren' helemaal niet zo erg!

Hardleers; het had mijn middlename kunnen zijn. Bijna een maand lang ging het goed. Ik bewaakte mijn grenzen met mijn leven (voor mijn leven!) en ik genoot van mijn kleine wereldje.

Tot gisteren. Moederdag. Even verslapte ik, gewoon omdat het leuk was. In mijn enthousiasme zei ik spontaan 'ja', toen schoonmama vroeg of we 's avonds asperges bleven eten.

NIET MOETEN DOEN! De asperges heb ik niet eens gehaald. Al ver voor etenstijd dropen wij af. We hadden het bij de brunch (leuk en lekker; kus voor de kok!) moeten laten. Doseren; mijn grenzen bewaken, zodat we een opgewekt afscheid hadden gehad i.p.v. een teleurstellende aftocht.

Dat blijft een lastige. Leven vanuit mijn hart! Iets wat ik zo graag wil en waar ik nog niet altijd even goed in ben. Maar dat houdt ook weer niet in dat ik mijn grenzen uit het oog moet verliezen! Die zijn nl. absoluut niet flexibel of stiekem een beetje op te rekken. Weinig coöperatief zijn ze, die grenzen van mij.

Dus, ik ga weer terug naar mijn eigen ieniemini-wereldje.
Maar zaterdag al kan ik revanche nemen. Want dan is míjn mama aan de beurt voor een (verlate) moederdag met een kleurenanalyse!

Enne.. Doseren kun je leren!