Kerst

A very merry Christmas!

De feestdagen zijn weer in zicht. Eerst vond ik dat nogal lastig, omdat ik dit jaar niet bij familie kan zijn. Inmiddels heeft dat besluit me rust en ruimte gebracht! Als dat geen mooi kerstgevoel is!
In mijn hoofd en hart is toch iedereen die ik wil bij me. En het is een drukte van belang! :)

Liefs en een fijne kerst!

Plan gewijzigd

Naar buiten gaan kost mij dusdanig veel energie, dat ik er voor kies om dat even niet te doen. Ik kan het niet opbrengen om na een uurtje zitten in de dierentuin, zo'n 3 dagen op bed of bank door te brengen. Een aantal maanden geleden was ik zo blij überhaupt buiten te zijn, dat ik de naweeën stralend voor lief nam. Nu niet. Ik word alleen maar chagrijnig van een slechte dag, ongeacht wat daar aan vooraf ging.
Nu ik van betere dagen heb geproefd, wil ik niet anders meer. Ik wil geen moeie, maar góeie dagen. Iédere dag! Punt.

Mijn bezoek aan mijn natuurgenezer in Enschede in november was ook een crime. Of beter gezegd de reis Rotterdam-Enschede-Rotterdam. Daar ik mij nooit meer zo ellendig wil voelen als na deze dag, heb ik besloten hier niet meer heen te gaan. Voorlopig heb ik nog een voorraad druppels van hem in huis en daarna zien we verder.
                                                    
Uiteraard zit er een lange-termijn-plan achter deze keuzes. Zonder al die fluctuaties hoop ik mijn stijgende lijn vast te houden! Zo moet ik nu bijv. nog bijkomen van het weekend met de prikkel-overload. Zie mijn vorige bericht. Dat is zo zonde!
Extra moeilijk is het nu de feestdagen er aankomen. Voor de allereerste keer in mijn leven heb ik Kerst gecancelled. Kerst zonder familie. Ik weet dat het beter is. Voor de lange termijn. But it makes me sad... 

Niet opgeven, niet opgeven, niet opgeven! Zoiets.

Over (teveel) prikkels

Overprikkeld dus. Nog zoiets wat je er gratis bij krijgt, bij ME. Net als zoveel andere rare dingen. Het maakt dat ik mezelf niet herken. Het is alsof ik in een soort van mijnenveld ronddwaal. Ik weet dat ik heel erg moet oppassen, maar niet wanneer en trouwens ook niet precies waarvoor. Soms gaat het best wel even goed en dan ineens weer.. Bam! Voltreffer; gezonken!

Ruim een jaar heb ik nu last van extreme gevoeligheid voor licht, geur en geluid. Zonnige herfstdag? Gordijnen dicht! Douchen zonder zeep en tv kijken zonder geluid. 

Vrijdag gingen we naar mijn ouders. We hadden bedacht dat we eens een keer 's avonds zouden rijden en zo het reizen en bezoek over meerdere dagen zouden verdelen. NOOIT MEER DOEN!! Al na 5 min. in de auto zette ik mijn zonnebril op. Een lasershow van brandende koplampen werd op me afgevuurd. Het dichtdoen van mijn ogen en mijn kapuchon over mijn hoofd trekken mochten niet meer baten. Daarbij vond ik het ook nog eens doodeng om in het pikkedonker te rijden. Dat dit kwam door die zonnebril op mijn hoofd was ik even vergeten ;). Misselijk, zwetend en met een fikse hoofdpijn rolde ik uiteindelijk uit de auto. Bestemming bereikt...

Achteraf lijkt het dan weer volkomen logisch dat zo'n reis überzwaar is, maar ik had het niet voorzien. Want ik wàs toch nog nooit overgevoelig voor licht.

ME still stabs me in the back.

Buy nothing new; 1 maand later

Yeah! Mijn maand lang niets nieuws kopen zit erop! 1 keer raden wat ik zo ga doen. ;-)
Of course I made it. Sowieso had ik een aantal behandelingen deze maand en bleef er qua saldo weinig over. Dat scheelt.
Wat onwijs lief was, waren de bloemen en de Happinez die ik kreeg (omdat anderen wél geld mochten uitgeven!) en alle lieve kaartjes bij de post, die dan weer niets met 'buy nothing new' van doen hadden, maar mij wel errug blij maakten! (maken!)

'Buy nothing new' dus, om er even wat bewustwording tegenaan te gooien. Bewust was ik me eigenlijk al. Van asociaal lage lonen voor absurd lange werkdagen, van kinderhandjes en chemicaliën, waar wij ons dan weer via onze kleding mee omringen. Van veel te veel, veel te goedkope blousjes in mijn kast.

Ik vond het vooral ook rustig om niet te 'hoeven' shoppen. Ook al verdooft het soms zo lekker. Hoe slechter ik me voel, hoe sneller mijn winkelmand normaliter gevuld is. Als een razende mik ik alles in de (digitale) mand om maar niet te hoeven voelen hoe ontzettend naar de klote ik ben. Maar dat heeft dus geen nut. Door het aanschaffen van talloze jurkjes komen de feestjes écht niet dichterbij... Jammer!

Moraal van dit verhaal: tegen ME valt niet op te shoppen!
En mocht ik dit zo nu en dan toch eens willen proberen, dan wel even wat verantwoorder!

Buy Nothing New

O'Een actie die bewustwording stimuleert over alles wat we allemaal reeds bezitten en iedereen oproept een maand lang geen nieuwe spullen te kopen. Zo herontdekken we een maand lang alles dat we al hebben en dat is best heel bijzonder.' Dit dus.

Dit jaar is oktober voor de tweede keer Buy Nothing New-Maand. Sinds ik dit weet kan ik niets meer kopen zonder schuldgevoel. Dan maar meedoen!

Schaarste creëert verlangen. Zoveel is mij inmiddels wel duidelijk. Al na slechts een week* zijn de meest simpele dingen onweerstaanbaar geworden. Zo word ik al hebberig van een paar sokken en lijkt het hebben van die ketting die ik op ebay zag ineens van levensbelang. By the way, ik draag nooit kettingen. Maar deze maakt dat jurkje, wat ik ook al niet draag, wel echt helemaal af.
Juist deze maand komt Blond Amsterdam met een magazine. Een heuse múst-háve-féél-góód-glóssy. Neeeee! En in mijn laatste Flow zit de aankondiging van hun volgende special: Book for paper lovers. Neeeee! Die-is-voor-mij-gemaakt!

Ik vrees dat het stimuleren van de economie mij vooralsnog beter afgaat. Ondertussen stort ik mij enthousiast op het maken van verlanglijstjes. Zelfs 's nachts houdt het mij bezig. In mijn droom houd ik angstvallig 2 repen chocolade vast omdat ik dat een maand lang niet mag hebben...

15 november is ver weg. Volgens mijn vriend zit ik in de ontkenningsfase. Hoezo? ;)
Misschien toch weer Sinterklaas vieren? Als dat nog mag.. Iemand interesse in mijn lijstje?


*Mijn bnn-maand loopt van 15 oktober tot 15 november.

Hallo wereld!

Ineens is het daar. Pats. Boem. Angst. Totaal onverwacht word ik er door overvallen. Ik vind het eng. Ik vind de buitenwereld eng. Ik weet niet meer zo goed hoe het moet. Hoe werkt die wereld ook alweer? Zo lang heb ik er geen deel van uitgemaakt. Sterker nog, omdat ik er toch geen onderdeel van kon zijn, heb ik hem afgekraakt, weggezet als iets stoms. Immers wat niet leuk is, hoef je ook niet te missen.

Nu mag ik dat zelfgecreëerde 'monster' weer gaan ontdekken. Ik voel me als een kind dat voor het eerst naar school gaat. (Ha, daar was ik vroeger al geen held in!) Alles is nieuw voor me. De simpelste dingen ben ik niet meer gewend.

Maar ik kan al weer chagrijnige telefonistes te woord staan zonder me een hoedje te schrikken of verontwaardigd te zijn. 'Halloo! Ik kan voor het eerst sinds lange tijd een taxi bestellen, waarom ben jij niet heul erg aardig tegen mij?!' Ergens denk ik toch dat er een juichende en applaudisserende menigte op de stoep staat iedere keer als ik buiten kom. Jammer! ;)

Dus ja, soms is het spannend, maar dat is ook een luxeprobleem, want wat is het gaaf dat mijn wereld groter wordt! Ik heb het wel gezien hier binnen. En dan neem ik onaardige telefonistes en zeurende mensen graag voor lief.

Laat mij die wereld maar gaan veroveren. Ik denk dat dat best wel eens heel erg leuk kan zijn! :)

Blij!

Ik vind het heerlijk om mijn hoofd vol met positieve gedachten te stoppen. 'Alles is goed in mijn wereld!' Dat is toch mooi? Affirmeren, ik word er helemaal rustig van.

Gisteren kenden Vin en ik elkaar alweer 4 jaar! 4 mooie, niet altijd makkelijke jaren, maar immer blij! Hebben we dit gevierd? Nee, want ik had geen tijd! ;) Ik wilde zo graag naar de dierentuin. Mijn oma zou daar zijn. Ik kon de gedachte niet verdragen dat zij zo dichtbij zou zijn en ik haar niet zou kunnen zien. Ik heb haar nl. echt gemist het laatste jaar omdat ik niet naar haar toe kon als ik dat wilde. Vanwege onze gammele lijven missen we hier en daar wat zeggenschap over ons leven. Tot op het laatste moment was het spannend voor me, maar... HET IS GELUKT!!! Koffieleuten met oma in de dierentuin! Als een kind zo blij waren we. Uiteraard veel dank aan de Zonnebloem en de wijkbus.

Donderdag was Anouk bij mij! Via FB kennen we elkaar al een poos, omdat we qua lichaam in het zelfde schuitje zitten, maar van een bezoekje was het nooit gekomen. In ons hoofd wel, niet in het echt. Als ik zeg dat ik haar dolgraag nog eens wil zien, zegt dit alles! :)

Weer een blog vol gezelligheid! En ik kan nog veel meer moois vertellen. Dat Vin en ik in Domburg waren, dat we natgeregend zijn in de eerste herfststorm van dit jaar, dat ik op hakken naar Restaurant B ben gelopen! Dat we zulke lekkere ontbijtjes hebben gegeten bij de Domburgsche Bier en Melksalon! 

Ik straal nog even verder! En dan is het dus helemaal niet erg dat de poes op je hoofdkussen pist (en dat ik daar ook in ging liggen) en met mijn lekkende kruik kon ik mooi de vlammen doven die uit het kersenpitje kwamen. Ook gaan we ons 4-zijn zeker nog vieren. Deden we dit vorig jaar door thuis sushi te eten, nu wil ik 'op restaurant!'
Alles is goed in mijn wereld! :)

Teamwork

'Hoe komt dat dan?', wordt mij regelmatig gevraagd, nu het wat beter met me gaat. Dit is zeker niet alleen aan rust, reinheid en regelmaat te danken. Ik heb een mooi pretpakket van hulpverleners samengesteld.

CelHerstelCentrum.
Eindelijk weer richting het oosten! Naar Enschede of all places! Again! Naar aanleiding van een artikel in Happinez ben ik hier van oktober 2007 tot 2010 ook geweest en ik ondervond destijds forse verbetering! Toch ben ik daar weer gestopt toen. Mede door de afstand, maar ook omdat er iets ontbrak, al wist ik niet goed wat. Mezelf, weet ik nu.
Eindelijk dus weer naar Rinno van het CelHerstelConcept! Wat vertrouwd om daar weer te zijn! Ook daar zijn de nodige dingen veranderd en doorontwikkeld. Tijdens mijn eerste consult is er een urinemeting van onder meer zware metalen gedaan, waarvan mijn uitslag niet eens zo slecht was, alsook een levend bloed analyse. Vooral naar dit laatste was ik zeer benieuwd. Want was er iets te zien van al die (lyme) bacteriën en intracellulaire infecties?
Jawel hoor, er was genoeg te zien. Waar mijn bloedcellen als mooie rondjes hadden moeten ronddartelen, waren het bij mij futloze, gefrommelde gedrochtjes. Te weinig, te langzaam en ook al niet de juiste vorm. In sommige cellen zag je de indringers zitten. Bacteriën doolden er rond alsof ze nooit anders hadden gedaan.
Remedie: ontgiften en het zuur-base evenwicht herstellen. In tegenstelling tot bij mijn vorige behandeling maakt het hier niet uit om welke bacteriën het precies gaat. (Wat scheelt dit veel geld aan onderzoeken!) Naast het ontzuren, zodat mijn 'beestjes' zich niet meer thuis voelen gaan we ook mijn immuunsysteem verbeteren, zodat mijn lijf zelf de boel weer op gaat ruimen. Deze behandeling is niet gericht tégen een klacht maar vóór mijn immuunsysteem (= isopathie). Hier een link naar mijn druppels; Sanum-therapie.

Dit alles op een heel erg slakkentempo, om maar niet mijn overprikkelde lijf teveel te belasten. Veel contact verloopt per mail omdat Enschede nu eenmaal niet naast de deur ligt.

Ook voedingsadviezen zijn een belangrijk onderdeel van deze behandeling, maar dat spreekt, voor mij, voor zich. En daar hoort dat biertje uit mijn vorige blogpost dus eigenlijk niet bij, denk ik.. ;)

Kinesioloog.
Onverwacht kwam Merel op mijn pad. In eerste instantie kwam zij aan huis voor poes Billy.
'In de kinesiologie wordt gebruikt gemaakt van spiertesten om uit te zoeken waar, waarom en wanneer de balans in het lichaam verstoord is geraakt en tegelijkertijd hoe die balans kan worden hersteld.'
Door Merel leer ik weer te voelen en dat ik daar ook daadwerkelijk op mag vertrouwen. 'Leven met hart en ziel!' Ik was mezelf kwijtgeraakt, was alleen nog gefixeerd op alle ellende die ziek zijn met zich mee brengt; nu heb ik zelf weer mijn touwtjes in handen!
Naast energetische en emotionele kan zij ook fysieke blokkades opsporen en opheffen.

Psycholoog.
En last but not least, heb ik mijn psycholoog. Mijn langst meereizende reisgenoot ever. Soms zien we elkaar regelmatig, soms ook maanden niet. Al mijn zorgen en diepste gedachten kan ik bij hem kwijt. And I love it!


Alledrie geven ze mij adviezen, steun en waar nodig een schop onder de kont! Mijn ultieme dreamteam! En ik geniet van deze reis!


www.celherstelcentrum.nl
www.movimento.nl

Babysteps

En zie; de zon breekt door!

Stiekem gaat het best wel goed met me! Gestaag zet ik stapjes voorwaarts. Wow, dat is ook de eerste keer in mijn blog-geschiedenis! (Oei, da's dus sinds 2011 of eigenlijk al sinds 14 juli (quatorze juillet) 2010, toen ik met mijn behandeling van toen begon).
Dat het wat beter gaat, houdt niet in dat jullie mij vaker zien. Nog steeds bel ik afspraken af, als ik ze al maak, ben ik echt niet al nóg een keer bij Olli geweest en ben ik ontzettend moe.
Zo intens en ontiegelijk moe, maar.... ik doe meer. Echt! Mijn stapjes zijn zo klein dat ze soms mij amper opvallen. Om ze de aandacht te geven, die ze absoluut verdienen, zijn hier mijn GROOTSE, kleine stapjes:

-Met stip op 1....... tromgeroffel...... ik heb gedanst! Heel 'Nobody's wife' van Anouk lang! :D
-Ik heb zélf mijn kaarten gepost! Helemaal met de auto! Autorijden verleer je dus niet. Thank God! Alleen zal ik volgende keer de auto wél op slot doen als ik weer thuis ben. Oeps!
-Vriendlief mag weer tegen me praten! (deze verdient ook zeker een stip!)
-Ik kan weer eens muziek luisteren!
-Ik herstel sneller en na een slechte dag(en) ga ik verder waar ik was gebleven en dus niet in de min!
-Ik heb niet meer 5 pauzes nodig om boven te komen.
-Er bevinden zich al minder krukjes in huis.
-Mijn joggingbroek is verbannen.
-Ik kan de poes eten geven. Lees: bukken.
-Mijn roze fiets is uit het vet gehaald!! Zie mijn blogpost van november 2011.

-En terwijl ik dit schrijf drink ik een biertje!

Ik vind het zo leuk!!

Home sweet home

Het is er weer eens ingewreven. Rust, reinheid en regelmaat zijn echt mijn allerbeste vrienden.

Enthousiast bood ik aan om op het konijn van Milan en Finn te passen, terwijl zij op de camping in Frankrijk zouden zijn. En passant kon ik dan mooi 3 weken vakantie vieren in Brabant. Barbecuen bij pa en ma, me in het zwembad werpen bij oom Bart en tante Coby en eindelijk weer eens bij oma langsgaan. Een mooie bijkomstigheid was dat hier thuis dan onze nieuwe keuken geplaatst kon worden, zonder al te veel overlast voor mij. 

Naïef! Wat ik thuis niet kan, kan ik ergens anders ook niet doen. Wat best logisch is overigens. Dus na een week op de bank te hebben doorgebracht, verrot door de hitte en alle verleiding, ben ik nu weer lekker thuis! Hangende pootjes? Welnee! Moe, dat wel. Maar tot mijn groot genoegen heb ik ontdekt dat een 'normaal' huis met tuin helemaal niet zoveel handiger is dan ons eigen huis op 2-hoog! Ook ben ik mooi verschoond gebleven van verbouwen in een hittegolf en mag ik nu onze nieuwe keuken soppen en inrichten, wat ik serieus leuk vind! :) 
En last but zekers not least, eigenlijk ben ik gewoon heel graag thuis bij man en kind. Euh... vriend en poes!